| Ezkutuko angeluak,
ikuspegi alternatiboak, zoko pertsonalak. Jatorrizko
harriak, arkitektoaren buztinak, bizitza hartzen du,
bere letargiatik irteten da, zokalo, leiho eta dorre
bakoitzaren bidez hitz egiteko. Hasiera betean inerteak
diruditen blokeak; horien istorioa mihise gainean
errefraktatzen da, testuren, bolumenen, sentsazioen
eztanda batean, eta artistaren eskuek sortu dituzte,
trazu infinituetan, arima hotza harrapatuz eta barruan
duen bizitzaz hornituz. Lerro zuzenak, kurbatuak;
lerro konpaktuak eta lotsatiak, baina baita ere zabalak,
handientsuak, indartsuak, irmoak; beti oso finak,
seguruak, luma-muturraren bidaia bakoitzean gogoraraziz
xehetasunak direla istorio bat handi bilakatzen dutenak.
Jokin Lenizen begi klinikoa, bere marrazkietan, sinfonia
baten konpositore bilakatzen da, eta, bere argien
eta itzalen erritmoak ematen dion magnetismoarekin
dar-dar eginaraziz.
Unai Leniz Basañez
(kazetaria)
Ángulos ocultos, puntos
de vista alternativos, rincones personales. La piedra
primigenia, arcilla del arquitecto, cobra vida, sale
de su letargo para hablarnos a través de cada
zócalo, cada ventana, cada torre. Bloques inertes
a simple vista cuya historia sale refractada sobre
el lienzo en una explosión de texturas, de
volúmenes, de sensaciones, creados por la mano
del artista en infinitos trazos, atrapando su fría
alma y dotándola de la vida que habita en su
interior. Líneas rectas, curvas; líneas
compactas y tímidas, pero también amplias,
majestuosas, fuertes, firmes; siempre finísimas,
seguras, recordándonos en cada viaje de la
plumilla que son los pequeños detalles los
que hacen grande una historia. El ojo clínico
de Jokin Leniz se convierte en sus dibujos en el compositor
de una sinfonía donde la tinta retumba en cada
uno de nosotros, haciéndonos vibrar con el
magnetismo que le otorga el ritmo de sus luces y sombras.
Unai Leniz Basañez
(periodista)
|